Deniz ile Denizci
- Detaylar
- Gösterim: 46
Yaşamın hep bir umut boyu ötesindeydi deniz
Hep bir arpa boyu gerisinde belki
Nerede olduğunun ne önemi vardı ki
Bir güneş doğuşu kadar monotondu
Bir kuş ötüşü kadar amiyane
Kırık bir vazonun içindeki
Çiçek gibi soluksuz
Kendi mavi içi ateş kırmızısı
Güneşte üşür
Gölgede yanar
İçinde hep bir sessizlik kanar
Büyülü bir çift göz gibi süzerken ufkunu
Yanı başında bir yelkenli bitti
Denizin aklı başından gitti
Rüzgâr boyun eğdi denize
Yelkenli sustu acizce
Bir yel beklerken denizci
İlk defa neşeli bir ses duydu
Sesi önce avuçlarına aldı
Denizin istediği de buydu
Okyanuslardan süzülüp gelmişti
Üzülmemeyi öğrenmişti
Bir yangın gibi yağdı gökyüzünden
Unuttu yolunu bir deniz yüzünden
Büyüsüne kapılıp yüreğine aldı
Kaybetmekten hiç korkmadı
Yaktı, köz oldu deniz
Bir çift büyülü göz oldu yine
Rüzgâr coştu bunun üstüne
Ne yelken kaldı geriye
Ne de anılardan bir methiye
Battı, yitti yelkenli
Ufukta bir denizci kaldı
Deniz onun öldüğünü sandı
O, uzaklardan denize el salladı
Gören olmadı
Yüzünde gülücük, gözlerinde neşe
O, uzaklardan denize yine el salladı
Kaybetmekten hiç korkmadı
Bir mesaj yazdı ve şişeye koydu:
Deniz ile Denizci
Yaşamın hep bir umut boyu ötesindeydi deniz
Hep bir arpa boyu gerisinde belki
Nerede olduğunun ne önemi vardı ki...
UD, 23.04.2003
